Produkt narodowy brutto na 1 mieszkańca wynosi niecałe 500 USD. Najwyższy udział w tworzeniu PNB mają (szacunkowo) handel (36%), przemysł (30%), i rolnictwo (23%). Głównymi gałęziami przemysłu są górnictwo, przemysł lekki i spożywczy, a także energetyka i wytwórczośd materiałów budowlanych. 

Przemysł wydobywczy rozwija się w oparciu o bogate zasoby surowców mineralnych. W Mongolii występują złoża rudy żelaznej i metali nieżelaznych ( miedź, cynk, ołów, mangan, molibden ), węgla kamiennego i brunatnego oraz ropy naftowej, soli kamiennej, fluorytu, grafitu, azbestu, metali ziem rzadkich i szlachetnych, kamieni szlachetnych i półszlachetnych oraz wapieni. Zasoby te są jeszcze mało eksploatowane. 
Wydobycie węgla wyniosło w 1995 r. ponad 7 mln t. Na węglu oparta jest produkcja energii. Ze względu na eksport dużą rolę odgrywa wytwórczośd miedzi. Złota uzyskanano w 1995 roku 4,5 tony, z czego połowę eksportowano. Przemysł lekki obejmuje głównie zakłady obróbki skór i wełny. W przemyśle spożywczym główne miejsce zajmuje produkcja mięsa, mleka, i mąki. 
 
Przemysł materiałów budowlanych to przede wszystkim cementownia, cegielnia, oraz kombinaty cegły silikatowej. 
W mieście Darchan oddano do użytku w 1994 roku zakłady metalurgiczne. Ważnym ośrodkiem przemysłowym w Mongolii jest też Erdenet. Tam znajdują się m.in. kombinat miedziowo-molibdenowy i fabryka dywanów. 
 
Na produkcję rolną składa się przede wszystkim hodowla ( ok. 75 proc.). Pogłowie zwierząt w 1998 r. wyniosło 32,6 mln sztuk, z tego 14,6 mln sztuk było owiec, 11.0 mln kóz, 3,7 mln bydła rogatego, 3,0 mln koni, 0,35 mln wielbłądów. Na terenach wysokogórskich hodowane są jaki i ich hybrydy - chajnaki. Rozpoczęto na większą skalę hodowlę trzody chlewnej, drobiu, zwierząt futerkowych i reniferów. Mongolia produkuje rocznie ok. 8 mln sztuk skór, 30 tys. t wełny i puchu oraz 160 tys. t mięsa. 
Głęboki kryzys panuje w produkcji roślinnej. Zbiory zbóż wyniosły w 1998 roku 217,6 tys. t, podczas gdy w połowie lat 80-tych sięgały nawet 900 tys. t. Produkcja ziemniaków i warzyw wyniosła odpowiednio 4,3 tys. i 19.5 tys. t. 
 
Mongolia ma słabo rozwiniętą infrastrukturę. Łączna długośd linii kolejowych wynosi zaledwie 1815 km, a dróg asfaltowych 1600 km. Dwie trzecie przewozów to transport samochodowy. Najdłuższą drogą o znaczeniu paostwowym, która zajmuje również pierwsze miejsce pod względem natężenia ruchu, to Ulgij - Chowd - Cecerleg - Ulaanbaatar - Undurchaan - Czojbalsan, przebiegająca równoleżnikowo przez cały terytorium kraju. Z punktu widzenia handlu zagranicznego ważna jest trasa Suchbaatar (przy granicy z Rosją) - Ulaanbaatar - Zanyn Uud (na granicy z ChRL). Niemal identycznie przebiega tzw. transmongolska linia kolejowa. 
 
Największą linią lotniczą są Mongolskie inie otnicze (MI), które oferują przewozy pasażerów i ładunku wewnątrz kraju , jak również zagranicą. MIAT prowadzi regularnie loty do 10 miast w 7 krajach Azji i Europy takich jak: Berlin, Moskwa, Alma-Ata, Irkutsk, Ulan-Ude, Beijing, Hohhot, Osaka, Seoul, i Frankfurt. 
Wszystkie miasta i somony są połączone liniami telefonicznymi długośd, których sięga ponad 30 000 km. Istnieją 325 AST z wydajnością 100 000 linii telefonicznych w swej sieci.
 
Liczba telefonów przekracza 60 sztuk na 1000 mieszkaoców. Ze względu na liczne inwestycje z udziałem kapitału zagranicznego można zauważyd szybką poprawę w dziedzinie telekomunikacji. W Mongolii 3 firmy mają autoryzację rozprowadzania telefonów komórkowych w sieci GSM. 
Państwo: 

Dodaj komentarz

Zwykły Tekst

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
CAPTCHA
Przepisując ciąg znaków z obrazka udowodnij że nie jesteś botem.